یکی از فرماندهان جنگ می گفت : خدا رحمت کند حاج عبدالله ضابط را، برایم تعریف میکرد: خیلی دلم می خواست سید مرتضی آوینی را ببینم. یک روز به رفقایش گفتم، جور کنید تا ما سید مرتضی را ببینیم. خلاصه نشد. بالاخره آقای سید مرتضی آوینی توی فکه روی مین رفت و به آسمون ها پر کشید
.
تا اینکه یک وقتی آمدیم در منطقۀ جنگی با کاروانهای راهیان نور. شب در آنجا ماندیم. در خواب، شهید آوینی را دیدم و درد و دلهایم را با او کردم؛ گفتم آقا سید، خیلی دلم می خواست تا وقتی زنده هستی بیام و ببینمت، اما توفیق نشد. به من گفت ناراحت نباش فردا ساعت 8 صبح بیا سر پل کرخه منتظرت هستم. صبح از خواب بیدار شدم. منِ بیچاره که هنوز زنده بودن شهید را شک داشتم گفتم : این چه خوابی بود، او که خیلی وقت است شهید شده است. گفتم حالا برم ببینم چی میشه.
بلند شدم و سر قراری رفتم که با من گذاشته بود، اما با نیم ساعت تأخیر، ساعت 8:30
دیدم خبری از آوینی نیست. داشتم مطمئن می شدم که خواب و خیال است. سربازی که اون نزدیکیها در حال نگهبانی بود نزدیک آمد و به من گفت: آقا شما منتظر کسی هستید؟ گفتم: آره، با یکی از رفقا قرار داشتیم.
گفت: چه شکلی بود؟ رایش توصیف کردم. گفتم: موهایش جوگندمی است.محاسنش هم اینجوری است.
گفت: رفیقت اومد اینجا تا ساعت 8 منتظرت شد نیومدی، بعد که خواست بره پیش من اومد و به من گفت: کسی با این اسم و قیافه میاد اینجا، به او بگو آقا مرتضی اومد و خیلی منتظرت شد، نیومدی. کار داشت رفت. اما روی پل برایت با انگشت چیزی نوشته، برو بخوان. رفتم و دیدم خود آقا مرتضی نوشته :
آمدیم نبودید، وعدۀ ما بهشت! سید مرتضی آوینی.
(و کسانی را که در راه خدا کشته میشوند، مرده نخوانید، بلکه زندهاند؛ ولی شما نمیدانید. (بقره، 154)
ارسال کننده : 
بازدید: [122]
24 ارديبهشت 1389
نظرات : (0) 
اعدام پنج نفر از اعضای گروهک های بمب گذار در روزهای گذشته بهانه ای شد تا میرحسین موسوی که پس از 22 بهمن سال گذشته عملا همچون گذشته قبل از انتخاباتش از صحنه سیاست ایران حذف شده بود، در موضعگیری دوپهلویی سعی در یارگیری از این بمب گذاران کند و جایگاه خود را از یک شخصیت سیاسی ضد نظام به یک شخصیت سیاسی ضد مردم ایران تغییر دهد.
